Ow mother it’s hot, maar dat was vorige week. Afgelopen weekend was het nog een graadje erger en de bospopwei was zeer goed op temperatuur gekomen. Maar goed, samen met de (te) late opening van de gates op de zaterdag is dat ook het enige wat ik wil klagen over deze 30e editie van dit festival: het was zwaar leven maar knots gezellig en volgens mij een van de beste edities die ik heb bezocht. De op papier misschien niet meest interessante headliners, Toto en Fogerty zorgden welk elk voor een daverend slot van een prachtig muzikaal programma. Maar goed, laat ik eerst eens bij ‘t begin beginnen…
Stramproy naar de bospopwei, het zal iets van 10 kilometer zijn en met dit weer was ‘t dus weer niet meer dan logisch dat ik ‘t met de fiets zou doen. Dat ding vrijdag dus nog maar eens nagekeken op werking van de lampen en de bandjes op spanning gebracht en zo zaterdag om half tien vertrokken. Whooops: voorband leeg! Naja, dan maar ff lucht erin geblazen, gauw naar m’n ouweluitjes getrapt en daar de fiets van vaders voor ‘t weekend geleend: eerste probleem opgelost en nog ruim op tijd in Hushoven om aan te schuiven voor de dichte deuren.
Helaas de opening van Freestroke niet kunnen meemaken, maar het grootste gedeelte van Carlos en de zijnen toch gehoord en gezien: weer eens wat anders op zo’n groot podium! En het nieuwe materiaal klinkt goed, benieuwd naar de CD, maar daarvoor moeten we nog een half jaartje geduld hebben.
Na afloop maar eens wat bonnen gehaald, het terrein verkend op de tonen van The New Shining: rock met ballen uut Broabantj. Verder nog eens de tent ingelopen en uitgekomen bij de invallers van deze editie: de Legendary Shack Shakers: punkblues in de zuiverste soort. Wat een frontman, iggy pop meets jerry lee lewis gemixt met heel veel speed! Gewoon goed dus. De temperatuur schoot inmiddels voorbij tropische waardes en de sfeer was al vroeg gezapig. De muziek van Jimmie Vaughan op mainstage zorgde daarvoor nog meer: uitgesponnen gitaarblues, wel lekker. In de tent nog een stukje meegepikt van neerlands ouwe rockers: Cuby & the Blizzards, maar helaas konden ze mij niet bekoren en dus gauw weer de zon in gegaan en daar kennis gemaakt met Saybia: een onbekende band, voor mij althans, die lekkere muziek maken, checken die handel dus!
In de tent inmiddels nog zo’n onbekende naam voor mij, maar wel eentje waarvan ik vooraf al te horen had gekregen dat ik ‘m moest gaan zien: The Hoax. Klonk lekker en oogde ook nog eens geinig, zeker dat stukje waar ze met 3en op één gitaar aan ‘t pielen zijn. Inmiddels hebben zich ook veel Roojer op ‘t terrein verzameld en is ‘t her en der gezellig bijzwetsen. De Dijk op die manier van afstand kunnen bekijken en beluisteren: ook deze band was TOP! Rasmuzikanten en op de bospopwei inmiddels flink door de wol geverfd.
Dan wordt ‘t stilaan tijd voor de grotere namen: Cranberries…. jazeker, goede muziek en performance is ook nix mis mee, maar ik mistte er toch iets aan, had d’r wellicht een grotere voorstelling van gemaakt. Nietemin beter dan de volgenden op het hoofdpodium: Crosby, Stills & Nash, DE publiekstrekker op deze dag, maar vooral voor de 55+ers dan. Op een enkel nummer na vond ik ‘t niet echt goed. Inmiddels had Stefan z’n bardienst d’rop zitten en zijn we nog wat gaan pinten in de tent waar het gezellig was, maar helaas jaagde Heather Nova toch veel mensen weg. Gelukkig werden die buiten goed opgevangen door de afsluiter: John “CCR” Fogerty riep “Hey tonight!” en het veld kwam eindelijk los. Die onweersbui die overtrok deed er geen afbreuk aan, maar toch was ik blij dat ik net toen wat stond te zwetsen bij de hardwerkende jonges en meiden van de scouting, lekker droog voor de plees dus 
Naja, gezellig was het en bleef het tot de beveiliging ons van ‘t terrein af jaagden en de fietstocht naar Rooj kon beginnen: dju wat een pokke end!
Één jaar heb ik bospop gedaan met slechts één dag en dat heb ik geweten. Dus ook dit jaar: gewoon een kaartje voor twee dagen en ook op zondag weer op en neer getrapt. De heenweg was gelukkig wat beter te doen dit keer, de temperatuur was wat lager, af en toe wat bewolking en de wind zat eens mee. Daarom ruim op tijd om zelfs de opener, 1.90′s, nog mee te pikken. Iets later ff in de tent gaan kijken wie die Nicole Fermie eigelijk was: 1,50 meter hoog maar een stemmetje van goud. Simpele nummertjes maar dat wordt door d’r stem meer dan goed gemaakt. Uiteraard daarna naar buiten om vooraan te staan bij misschien wel de slechtste band van de programmering, maar wel de band die het meeste gewicht in de schaal kon gooien: Texas Hippie Coalition: zware amerikanen met een teringherrie als sound, niet te pruimen dus, maar de “show” van de heren was wel ruig om te zien. Dat ze later nog achter m’n rug gingen signeren was des te geiniger.
Meer Flying V’s vandaag , veel meer zelfs: Anvil in de tent is gewoon de ultime parodie op alle hardrock/metal cliché’s, ronkende gitaren, zwarter dan zwarte kledij, de corns zijn niet uit de lucht te krijgen en ze doen ‘t ook nog eens met een dikke grijns op ‘t gezicht: Waynes World reprised dus. Buiten is ‘t ondertussen weer bloody hot aan ‘t worden en mogen de oer-hardrockers van Uriah Heep aan de slag: een van de headliners in de middag al, en zonder er veel van te kennen moet ik toegeven dat ze gewoon GOED zijn. Miljaar, vandaag maar eens wat meer van beluisterd en begin ze steeds beter te vinden!
In de tent hierna nog veel metalheads, maar buiten op ‘t terrein zijn inmiddels ook Lijanneke en Paul aangekomen en tis gezellig en goed toeven voor de Arrow Stand. Beetje Twisted Sister van afstand meegekregen en ouwe rockers van Status Quo aan ‘t werk gehoord. Daarna eigelijk van plan om zappa te gaan kijken, maar door de wazige programmeringswijzigingen (iets met een wedstrijdje voetbal of zowat…. 
) liep dat allemaal een beetje mis. Uiteindelijk gewoon Billy Idol gezien en daarna tijdens de wedstrijden weer wat staan buurten bij de scouts: gezellig!
The Doors heb ik een aantal jaren geleden al gezien, toendertijd in de stromende regen en dit keer gewoon gemist: dat krijg je als je de scheidsrechterfluit niet hoort en niet op de tijd let. Nietemin: ergens op ‘t end van de avond was het tijd voor de laatste act: Toto! Steve Lukather heb ik al een paar keer gezien en te saai bevonden, met Toto is ‘t opeens heel anders. Alle bekende nummers kwamen uiteraard voorbij: Rosanna, Africa en als afsluiter Hold the Line. Een waar feest kreeg zo een super afsluiter.
Uiteindelijk toch nog op de fiets terug thuis gekomen, al viel ‘t nog meer tegen dan de voorgaande nacht: doodmoe maar erg content over dit weekend. Bospop, organisatie, vrijwilligers: bedankt! Graag voor volgend jaar weer zo’n feestje plannen (en dan de fietsstalling iets dichter bij de ingang plaatsen).
ow, foto’s en video!
Tags: billy idol, bospop, csn, freestroke, john fogerty, shack shackers, toto
Zullen we dan maar gewoon zeggen dat je te jong bent om CSN te kunnen waarderen? Ik heb er echt ZOOO van genoten! Maar ja, het waren dan ook mijn jeugdhelden, way back in the 60ies
Je vergeet ook de Texas Hippie Coalition, maar die schaar je ws onder de vele metalheads. Muzikaal een ware aanfluiting maar wat een mannen! LOL Cranberries vond ik ook zwak, Cuby was strak en The Fog idd meesterlijk. De tweede dag heb ik niet meer gered. En nee dat is niet alleen mijn leeftijd; mijn 23 jarige dochter vond het ook te veel van het goede: Bospopdagen duren te lang en de faciliteiten hadden met de hitte beter gemoeten: meer tarps en sproeiers op het veld. Het was gewoon te heet. Overigens” een zeer geslaagde editie (op die 2 dingen na dus) Tot volgend jaar!: