Ja, dat zei hij dus, ondertussen alweer bijna een jaar geleden. Waarover hij het had? Mijn dens sapientiae, mijn tanden der wijsheid, mijn verstandskiezen dus. Gelukkig alleen links, maar wel allebei! En vanaf dat moment begon de ellende. In eerste instantie maar eens begonnen met een tijdtrajectje uit te laten zetten, er moest nog meer gebeuren, om alles een beetje binnen de kosten te laten uitvallen en daarna een van de moeilijkste klussen: het plannen van de behandelingen. Het ene wordt gedaan door alleen tandarts T. en juist de andere zaken moesten door z’n mindere godinnen gedaan worden. Tel daarbij op dat deze bekkenbauwers natuurlijk gewoon artsen zijn en er dus op vrijdag niet gewerkt wordt waardoor het praktisch onmogelijk werd om de boel in de agenda vast te leggen. En ja, we praten hier nog altijd over slechts 48 tandjes die ze in hun opleiding hebben behandeld….
Maar de doorzetter wint… uiteindelijk waren de data vastgelegd en kon ‘t aftellen beginnen. Nieuwsgierig als ik ben heb ik me maar wat ingelezen en her en der ervaringen beluisterd van mensen die het kunnen weten. Spijt daarvan? Jazeker, en niet zuinig. Horrorverhalen over bloedbaden, dagenlang geen fatsoenlijk voedsel kunnen nuttigen, alcohol uit den boze en een verslaving aan pijnstillers ervoor in de plaats, dat is de teneur die je via google en je kennissenkring te lezen en te horen krijgt.
Op een site vond ik een lijstje met voorbereidingen, van ‘t inslaan van voldoende pijnstillende zaken tot een menu op basis van soja-produkten omdat die geen melk bevatten (want dat mag blijkbaar ook niet na de e xtractie…) en soepel zijn. Ik mot d’r niet aan denken dat ik die halfverteerde kots zou moeten eten of drinken. Dus dat stukje voorbereiding dan ook maar achterwege gelaten maar wel het itempje over “ijs in huis” gebruikt…
De behandeling zelf kan volgens verschillende bronnen goed dienst doen als script voor een verse “Friday the 13th” of soortgelijke film. Horror in optima forma, compleet met missnijdende tandartsen, flauwvallende vriendinnen, bloedbaden en spuitende aders die uiteraard acuut ontsteken en liters pus naar buiten persen. Ook herhaaldelijk komt ‘t voor dat tijdens de extractie de kies afbreekt en de halve kaak opengesneden wordt, uiteraard zodanig dat zelfs de beste plastisch chirurg er niet meer dan iets waarbij “je bent zo lelijk als de nacht” nog een extreem goed compliment is.
En ja, ook dichter bij huis gaat ‘t trekken van die krengen altijd gepaard met de nodige slechte ervaringen. Zussie Laura mocht een paar jaar geleden al, beiderzijds, maar wel met een paar maandjes ertussen. De eerste kant werd blauw, paars en groen en volgens mij was die nog niet eens volledig bijgetrokken toen de andere kant aan de beurt was met minimaal hetzelfde gevolg. Krzzl toonde nog niet zo gek lang geleden, toen wij heerlijk in zonnigere oorden verbleven, wat foto’s van haar hamsterwangen: dagen rondgelopen zo, knabbel en babbel zouden er jalours van zijn geworden. Tsja, meer hoefde ik echt niet meer te horen… de afspraak stond op de agenda en bleef daar staan, hoe erg ik ook probeerde om er niet aan te denken.
Toen was het opeens afgelopen weekend, zondagavond en weekend bijna voorbij, maandag nachtdienst dus lekker uitslapen…. of toch niet? Al in bed liggend, flesje wijn genuttigd bij schoonouders, bekroop me ‘t gevoel dat ik iets vergeten was, toch maar snel ff opstaan en op de kalender kijken, blaadje omdraaien en daar stond het: maandagmorgen, 8:20, Tandarts T. voor extractie verstandkiezen. AAAAAAAAAA
Naja, ik hoef uiteraard niet uit te leggen dat ik die nacht niet te best heb geslapen, de volgende morgen met knikkende knietjes ben opgestaan, met moeite een boterhammetje heb weggespoeld met, naar mijn inzien laatste, kop koffie. Daarna maar de hoek om gewandeld, zo langzaam mogelijk en met meer tegenzin dan iemand uit de dodencel over de “green mile”, althans, zo kwam het mij over. 8:15 binnen, aanmelden, plaats nemen in die o zo steriele en dooie wachtkamer voor de hel. Het gaat wel vlot, 8:20, exact volgens afspraak die kamer binnen, liggen op die stoel, spuit voor verdoving gaat erin en ‘t is tijd om ff te wachten….
paar minuten later begint ‘t, T. begint te trekken, beetje bijverdoven, nog eens trekken, krak en weg is nummertje 38. Links boven gaat ‘t nog vlotter, beetje bijverdoven, trekken en ook nummer 28 maakt plaats voor een gat. Rechtop komen, beetje dizzy van de verdoving en een bakkes vol bloed, maar verder valt ‘t wel mee.
Thuis maar preventief op de uitwerking van de lidocaine een ibiprufen gepakt, ff een stukje gaan lopen, thuis maar weer eens de mond gespoeld met water en zo de dag doorgekomen. De verdoving trekt stilaan weg, een pijngevoel ver weg komt net door de pijnstiller heen, maar het is te doen. De nachtdienst die volgt wat minder, maar met nog een pijnstiller kom ik alles door en als ik op dinsdag rond ‘t middaguur weer een beetje terugkeer in ‘t land der levenden voel ik geen pijn meer in m’n kaak, is het bloeden netjes gestopt en valt ‘t irriteren van de hechtingen ook best mee.
Kortom: behoorlijk meegevallen allemaal. Wel jammer, want nou heeft deze column wel een slap end….
(tevens gebruikt als Bospop Forum Column #8 ofzo…)
Tags: Bospop Forum Column, extractie, tandarts, trekken, verstandskies
