Soms begint de ontdekking van een (nieuwe) artiest met ‘t lezen van een boek: van Thé (vanne Buurtjes) heb ik het boek “City to City” van muziekdatabase Leo Blokhuis mogen lenen. Leo bezoekt en beschrijft hierin steden in verschillende jaartallen en waarom juist in die stad op dat moment alles aanwezig was om een nieuwe muziekstroming te vormen. Memphis 1953 met uiteraard Elvis, San Francisco 1967 wear a flower in your hair, Liverpool 1963 met de onmisbare Fab Four en ons eigen Den Haag in 1969 met de “geboorte” van de Golden Earrings… hij vertelt hoe het zover kon komen.
Niet alleen de grote namen komen aan bod, ook de verdere scene van dat moment op die plek worden genoemd, net als vaak totaal onbekende basis-leggers voor een genre. En zo kwam ik bij New Orleans 1955, tussen bekende namen als Fats Domino, Little Richard en Allen Toussaint opeens de naam Henri Roelant Byrd, beter bekend als Professor Longhair tegen, nooit van gehoord, maar iemand die Elvis z’n “Vlue Suede Shoes” stem gaf, dat moet toch de moeite van ‘t luisteren waard zijn….
Daar tegenwoordig alles op internet te vinden is was het niet zo moeilijk om z’n biografie op te duikelen. Byrd ziet in 1918 het levenlicht en voordat hij in de oorlogsjaren doorbreekt als pianist is hij tapdanser, beroepsgokker en bokser. Hij schreef het officieuze volkslied van New Orleans: “Mardy Grass in New Orleans” en wordt beschouwd als de grondlegger van een nieuwe pianostijl: de New-Orleans, gekenmerkt door Rhythm en Blues variant met caribische invloeden. Tot eind jaren zestig blijft hij “in the picture” maar daarna lukt ‘t hem niet om van de muziek te blijven leven. Terug in de gokwereld levert hem een berooid verder leven op, tot hij in de jaren 70 weer eventjes terug op ‘t toneel verschijnt, dood gewaand door velen. Lang duurt het niet, in 1980 slaat hij z’n laatste akkoord.
Een beetje creatief surfen leverde een CD collectie van deze Professor op: “Tipitana, The Complete 1949 – 1957 New Orleans Collection”, een dubbelaar met een biografie als inlay. Totaal onbekend met z’n muziek, een zware nachtdienst achter de kiezen en buiten voorjaar op z’n nederlands: een armzalige tien graden, donkere wolken en elk moment kan ‘t gaan regenen. Een setting voor zware downmuziek, maar dat bleek wel ff anders: heerlijke jazz-piano, een beetje mellowachtig en lekker doorstuwend klinken uit de boxen. Niet een nummer, maar telkens weer een portie onversneden muzikaal optimisme en naarmate ik meer hoor gaat de stereo weer wat harder; een glimlach op m’n bakkes ondanks die versgetrokken verstandkieshechtingen…. heerlijk!
Hoe kan ‘t zijn dat ik deze gast nog nooit eerder heb gehoord? Prachtig gewoon…. op cd bakken en gauw in de auto leggen voor die relaxe middag met zon, ergens heen karren, raampjes open en….. genieten!
Blokhuis vol info
Uiteraard is dit niet de enige onbekende naam voor mij in ‘t boek van Leo. Sterker nog: van een groot aantal namen in z’n boek heb ik zelden tot nooit gehoord, ik heb verbanden leren kennen tussen bands, artiesten en alles wat eromheen hangt. Van veel nummers wist ik niet dat ze door anderen geschreven waren en verder zijn ook nog een paar losse stukjes die ik wel wist op z’n plaats komen liggen. Voor iedereen die ook maar enigszins geïnteresseerd is in de muziekperiode jaren 50 tot jaren 70 is dit gewoon een MUST HAVE. Maareuh, Leo, wanneer komt er een vervolg? Ergens eind jaren zeventig kregen we vettige Punk, daarna de disco en hollands trots *kuch* de house, grunge werd nog groot en ik denk dat ik nog wel wat stromingen gemist heb. Dus volgens mij is er nog ruimte genoeg voor “another 45 miles”….
Bronnen op internet:
Tipitina’s Home of Professor Longhair
Wiki Professor Longhair
Leo Blokhuis site
Tags: byrd, city to city, jazz, leo blokhuis, Muziek, new orleans, professor longhair
