Zoals beloofd zou ik nog een stukje schrijven over de VIP-excursie die we op Gran Canaria hebben gemaakt. Omdat we dit jaar slechts een weekje op 't eiland mochten vertoeven hadden we geen auto gehuurd, iets wat we anders toch standaard doen. Om toch iets van het echte Gran Canaria te zien besloten we al vrij snel dat we een excursie moesten boeken. Keuze genoeg, zelfs in 't niet meer zo hoog-seizoen. We hebben eventjes zitten twijfelen tussen een jeep-safari, een beetle-cabrio tour en de VIP-excursie. Daar waar je met de Jeep de onverharde paden opgaat blijf je met de cabrio tour en de VIP excursie toch op de verharde wegen. Alleen bij de beetle tour moest je zelf ook nog eens achter het stuur plaatsnemen, en daar had ik dus niet zo'n zin in. Aangezien de Jeep-safari maar een halve dag duurt en de VIP-excursie een volledige hebben we toch voor de laatste gekozen: een dagje met kleine (8persoons)busjes over 't eiland voorzien van commentaar van een vrouw die al bijna 40 jaar op 't eiland bivakkeert. We hebben ons lekker laten verrassen.
Zo'n dagtour begint al aardig op tijd. Dit om enerzijds 's avonds niet te laat terug te zijn (niet dat dat voor ons een probleem was), anderzijds omdat 't dan met de temperatuur nog vol te houden is. Om wat na acht uur in de zaterdagochtend stonden we dan ook aan de poort van 't bungalowpark te wachten en jawel, daar kwam een busje en ene Michael (uitspreken op z'n spaans) had inderdaad onze namen op een vodje papier staan. Aangezien we het laatste koppel waren wat mocht instappen mocht Jellie helemaal achterin op de 3zitsbank plaats nemen en kon ik op de bijrijdersstoel voorin gaan zitten. Naast de chauffeur, die dus bijna alleen spaans sprak, waren er nog 3 koppels aan boord. Allemaal Ollanda/Belgique.
Na het instappen ging het over de snelweg naar Puerto Rico waar blijkbaar de verzamelplek was. Naast onze (witte) VW Caravelle kwamen daar nog twee oude dampende mercedesbusjes en een nieuwe rode Vito bij elkaar. In 't voorste busje bleek onze "gastvrouwe" te zitten. Alle busjes voorzien van een bakkie en dus kon 't commentaar wat ze gaf tijdens de rondreis overal gelijktijdig beluisterd worden. Wel handig bedacht, maar af en toe had ik 't gevoel alsof die spraakwaterval maar nooit wilde stoppen. Maar goed, toen alles compleet was mochten we weer instappen en ging 't op weg, eerst naar de westkant van 't eiland en vanaf daar naar 't binnenland om uiteindelijk via de oostkust weer terug te karren naar Playa.
De eerste rit ging van Puerto Rico via Puerto de Mogan door de Baranco de Mogan naar Mogan. Ja, vaak Mogan, ik kan er ook niets aan doen. Een baranco is niets anders dan een soort van vallei tussen twee bergruggen in. De meeste van de valleien strekken zich vanaf het bergmassief in 't centrum uit tot aan de kust. In Mogan ging het linksaf richting Veneguera waar onze eerste stop was. Een gemoedelijk spaans bergdorpje met een plein voor een iglesia (=kerk) met daarop de onvermijdelijke drakenbloedbomen. In de laatste kilometers, eigelijk vanaf Mogan al, waren de gevolgen van de grote bosbrand, die hier begin augustus heeft gewoed, duidelijk zichtbaar. Die boel was aangestoken door een boswachter die z'n contract niet verlengt kreeg. Wat mij betreft mogen ze die zak opknopen aan de hoogste (palm)boom van 't eiland.
Na het nuttigen van de nodige vruchtensappen ging het weer verder. Eerst richting San Nicolas de Tolentino, die plek die we bij de vorige editie steevast sinterklaas met de dolle dino noemden, de tomatenhoofdstad van 't eiland. Overal waar je daar keek zag je tomatenplantages, grote bruine zeildoeken met daaronder tomatenplanten. Geen stop hier, gewoon gauw door naar 't centrum van 't eiland. Voordeel van een trip in kleine busjes is dat deze wél op de leuke weggetjes kunnen rijden. Wederom door een Baranco met kronkelweggetjes waarop zelfs de voorste twee mercedesbusjes moeite hebben om door de bochten te komen.
Tussendoor een stop bij een van de vele stuwmeertjes die het eiland rijk is. Uitleg erbij over hoe vol ze twee jaar geleden waren geraakt door een regenwinter, maar nou na de bosbrand zijn de meertjes gemiddeld nog maar voor 65% gevuld, een aanzienlijke daling dus.
Niet veel verder kwamen we aan bij wat blijkbaar het kleinste dorp van Spanje is. Nou leek het nog een beetje groter dan Tungelroy maar blijkbaar wonen er in dat gat toch slechts 11 inwoners. Ondanks dat belachelijk kleine aantal werd hier toch een stop gemaakt om de benen te strekken en vanaf afstand wat grot-woningen te bekijken. Niet dat je daar zoveel van ziet: de grotten zelf zijn weggewerkt in de huizen die in de loop der tijd ervoor zijn gebouwd. Jellie vond het hier nodig om de cactusvijgen te proberen. Ze had in de uitleg gehoord dat deze eetbaar waren en dat je ze zo kunt plukken. De waarschuwing voor de vlijmscherpe stekeltjes sloeg ze maar ff in de wind met het resultaat dat ik die uit d'r vinger mocht plukken wat natuurlijk weer tot gevolg had dat IK die stekels in m'n jatte kreeg. Whatever, uiteindelijk resultaat: die vruchten zijn dan wel eetbaar maar niet erg lekker, gewoon links laten liggen en alleen gebruiken als fotomodel.
Alles weer instappen en verder karren met de hap, dit keer het echte "hooggebergte" van 't eiland in. Ondanks de geringe afmetingen van 't eiland, zo'n 50 bij 55 kilometer, heeft 't wel een berg van 1949 meter hoogte, de pico de las nieves, de sneeuwtop. Maar nee, zo hoog zijn we niet gekomen, slechts op 1942 meter boven ANP kun je komen. De zeven meter daarboven zijn verboden terrein, militair, en erop staat de radarinstallatie die het lucht- en scheepvaartverkeer van zowat de hele canarische eilanden registreerd. Vanaf dit punt heb je uitzicht over het halve eiland maar vooral op de beroemde Roque Nublo, de regenberg, die als rotsblok bovenop een hoge top (1732 meter)staat. Ernaast staat de beroemde kikker, ook al een rotsblok. Als je vanaf de andere kant kijkt zie je ook nog de Monnik staan. Aangezien er verder hier geen moer te zien valt zijn we doorgereden naar San Mateo waar het eten voor ons klaar stond. Goede bik, lekkere tapa als voorgerecht, het hoofdgerecht viel een beetje tegen (ik had echte vis verwacht, geen groot uitgevallen visstick), lekker nagerechtje (pudding met koekje) en ondanks alle waarschuwingen vooraf toch genoten van de echte canarische koffie. Supersterk en mierzoet, maar verder goed te pruimen.
De siesta werd overgeslagen, iedereen mocht weer instappen en het ging op naar het laatste stuk van de trip: de Bandama krater. Ja, ook die hebben we 4 jaar geleden al bekeken en eerlijk waar: eigelijk is 't niet zo bijzonder. Ja, in tegenstelling tot wat ik toen schreef bleek die boer toch nog te leven. Ergens in de 70 moet die zijn, nog altijd moederziel alleen wonend in die krater. Toch niet zo'n zonderling als ze toen lieten weten: twee tot drie keer per week komt hij omhoog, een wandeling van een half uurtje (het is slechts 200 meter hoogteverschil) om z'n landbouwgoederen te verpatsen. Beneden heeft hij geen stromend water en geen electriciteit dus wellicht gaat hij ook boven in een bad en checkt hij z'n mail in het lokale internet café. Ook het credo "de enige bewoonde krater ter wereld" leek onze gids een beetje overdreven, wel de enige bewoonde van Spanje, maar da's al wel een hele beperking. Na een kwartiertje foto's maken was het weer tijd om in de bus plaats te nemen voor het laatste stuk: naar de autobaan en linea recta naar Playa, terug in de touristenmeuk. We werden als laatste afgezet en in dat laatste stuk nog wat lol gehad met onze chauffeur, geinige gast ondanks een flinke taalbariëre. Whatever, leuke dag gehad, afgezien om de DVD te kopen (44 euro voor een blinkend schijfje met misschien 7 minuten "eigen" opnames) en dus nou zelf maar alles op moeten schrijven. Waarschijnlijk zullen er wel wat fouten in dit stuk terecht gekomen zijn, maar goed, het was tenslotte ook vakantie he 
Tags: Oud / Import
