Luchtballonnen zijn ruig, heb ik altijd al gevonden. Alleen al het idee dat warme lucht, bij elkaar gehouden door een lapje stof, in staat is om een aantal mensen tot een paar honderd meter (en zelfs nog veel hoger) de lucht in te tillen is al waanzinnig. Daarbij nog het idee van totale vrijheid en toch volledig afhankelijk zijn van luchtstromingen en de wind als je daarboven hangt, het lijkt me super om eens mee te maken. Maar op dit moment vind ik opstijgende lucht maar lastig. Sterker nog, behoorlijk onprettig. Hoe dat komt? Alweer klaar voor een lesje anatomie en natuurkunde?? Lees dan maar weer verder.
Zoals ik gisteren al schreef ben ik dinsdagavond onder het mes geweest voor een buikoperatie. Da's allemaal wel goed gekomen enzo, ben ik nou herstellende van. De wondjes die ze hebben moeten maken om binnen te kunnen komen met hun gereedschap herstellen goed en leveren steeds minder klachten op. Waar ik nou wel meer last van heb is een bijproduct van de operatie, iets waar geen enkele arts iets aan kan doen tenzij ze buiten deze aardkloot zouden opereren. Het probleem is nl lucht.
Zoals sommigen wel weten hebben we in onze body ruwweg twee ruimtes zitten: enerzijds is dat de zogenaamde thorax met daarin longen, hart en nog wat rommel, en daar beneden zit wat we normaal noemen de buik, abdomen in medische taal. Daarin zit nogal wat: maag, darmen, (bij)nieren, lever,milt, gal, galblaas, blaas, bij mennekes prostaat en bij vrouwkes het hele gebeuren van eierstokjes en baarmoeder. De beide holtes zijn netjes gescheiden door het diafragma, het middenrif in het nederlands. Door het diafragma gaan enkel de aorta (lichaamsader) en oesofagus (slokdarm) maar verder sluit het diafragma deze twee holtes naadloos af.
In de buikholte liggen de genoemde organen, vastgehangen aan de rug of aan een of meerdere ligamentum. Tussen het geheel zit een beetje ruimte maar niet erg veel. Normaal gesproken bevindt zich er ook erg weinig lucht. Maar dat laatste veranderd dus zo gauw een arts een sneetje maakt in je buik om een operatie te doen. Lucht komt naar binnen, door het gerommel in de buik krijgt die lucht de gelegenheid om zich door de hele buikholte te verspreiden. Als de operatie klaar is is het ondoenlijk om die lucht uit de buik te zuigen dus de handel wordt dichtgemaakt en de lucht moet op natuurlijke weg naar buiten komen en opgenomen worden door het lichaam. Een proces wat niet te vlot gaat.
Op zich is zo'n beetje lucht in de buik geen probleem, een beetje dikkere buik als normaal is in liggende positie nog wel te volharden. Maar naarmate de tijd vordert en je meer rechtop gaat zitten en staan zoekt de lucht een hoger punt op. Het kruipt tussen de kleinste spleetjes door en gaat tussen huid en holte zitten en drukt zodoende tegen organen en zenuwbanen en het gevolg daarvan is pijn. Nou geen helse pijnen maar wel een vervelend drukkend gevoel. In m'n buik had ik gisteren continue het gevoel alsof iemand een half uur lang moppen aan 't tappen was, maar dan van een bescheurend hoog gehalte. Het gevoel dat je krijgt als je dus echt buikpijn van het lachen hebt en maar niet meer kunt ophouden. Niet echt pijnlijk maar toch vervelend. Bij het liggen in bed, op m'n buik voor zover ik kan, voel ik de lucht tegen m'n nieren drukken en als ik zo rechtop kom voel ik dat nog sterker. Soms kruipt het nog iets hoger, tot onder m'n schouderbladen, vervelend.
Maar goed, vanmorgen is de lucht weer een beetje verminderd en is het weer vol te houden. Gewoon doorgaan dus. Kan er toch niets aan doen. Wel hadden ze dit in 't ziekenhuis wel ff mogen vertellen, dan had ik gelijk geweten wat het was. Maar goed, gelukkig is m'n jarig meisje niet voor nix verpleegster geworden. Proficiat Jellie!
Tags: Oud / Import
