Een doodgewone dinsdag, net bijgekomen van de nachtdienst en in de buik nog niet helemaal lekker maar gewoon werken en maar zien waar het eindigd. Dat was in elk geval afgelopen dinsdagochtend het geval. Waar het eindigde: op dit moment thuis op de bank, uitrustend. Hoe? Da's een aardig verhaaltje, waarin een wormvormig aanhangsel en ik de hoofdrol in spelen. Begint het al te dagen? Niet? Tsja, lees dan maar gewoon verder.
Zoals ik al schreef, een gewone dinsdag op 't werk. De ochtend omgekregen met applicatie training van Philips (erg nuttig in de voorbereiding op m'n eindgesprek komende week). Na het middageten weer hard aan de slag op een poli-kamer. Ondertussen die wazige pijn in m'n buik maar gewoon vergetend door er gewoon niet aan te denken. Toen ik een patiënt met een fractuur naar de SEH moest brengen daar één opmerking gemaakt: "Wat kan pijn in de rechter-onderbuik betekenen". Jan van aldaar reageerde erg vlot en stelde enkele aanvullende vragen en vanaf toen ging het erg vlotjes. De reden: ik werd van medewerker radiologie in een paar minuten omgezet tot patiënt SEH met verdenking Appendicitis. Voor wie niet weet wat dat betekend: blinde darm onsteking.
Ik mocht nog eventjes terug naar de afdeling om te melden dat ik op de SEH zat en dat ik meer nieuws wel eventjes zou komen melden. Daarna was het gauw bloed prikken, plasje plegen en wachten op de arts. Dr. Bell was al vlot aanwezig en begon met lichamelijk onderzoek. M'n klachten wezen inderdaad op appendicitis maar de symptomen waren niet geheel sluitend. Om het zekere voor het onzekere te nemen besloot hij een echo te laten maken. Handig als je de mensjes kent want binnen tien minuten kon ik naar de echo-kamers en kwam dr. van Heesch om een en ander eens te bekijken.
Daar ik tijdens m'n echo-stage aardig goed heb opgelet kon ik meekijken op het beeld. In eerste instantie niets te zien maar opeens lag er een beeld waarop we gedurende langere tijd geen peristaltiek in konden ontdekken. Er werd vanuit gegaan dat dat dan m'n appendix zou moeten zijn die dan wel aardig verdikt was (doorsnede ruim een cm) en wel aan de lange kant was (5 a 6 cm). Ook waren er tekenen van onsteking op te ontdekken en dus werd de diagnose bevestigd: acute appendicitis.
Terug naar de SEH, het thuisfront en Mariëlle maar ingelicht via de telefoon en daarna weer zitten: infuus prikken en nog wat vragen beantwoorden. Ik zou diezelfde avond nog onder mes gaan. Overdracht naar A1/Flex ging vlot en daar kreeg ik een plekje op een vier persoons kamer. Al een pijnstiller om voor het OK te snoepen en verder niets te eten of drinken. Verwachtte OK tijd: ergens tussen 5 en 6 uur. Jellie kwam nog ff op bezoek, danke meidje, en de uren verstreken. De gevraagde spulletjes kwamen nog voordat ik naar de OK gebracht werd (merci pap en Jellie!) en eindelijk, zo tegen GTST tijd kon ik me uitkleden, ruig blauw OK jasje aan en ging het in tempo naar de voorbereiding. Korte uitleg, Dr. Bell zou de operatie zelf doen, bekende gezichten (tsja, ik licht soms wat OK's door he) en ik werd vlot onder zeep geholpen. Ruim anderhalf uur later kwam ik weer enigszins bij op de IC (de recovery sluit nogal vroeg en daarom mocht ik tussen de erge gevallen wakker worden) en werd ik weer naar de Flex afdeling gereden. Wazig allemaal maar ik kreeg daar wel één ding mee: er was tijdens het OK geen appendicitis gevonden en dus hadden ze m'n wormvormig aanhangsel ook gewoon laten zitten.
Na een nacht waarin ik elk uur zowat werd wakker gemaakt (temperatuur, bloeddruk, trombose spuitje, hoe gaat het?, pijn? etc) werd ik de volgende ochtend weer enigzins wakker en kon ik de aangerichte schade eens bekijken. Het OK was laproscopisch gedaan dus aan de buitenzijde had ik slechts twee kleine sneetjes: eentje deels in, deels onder m'n navel en eentje vlak boven het symphyse. Beiden nog geen 2 cm lang en voorzien van een paar hechtingen. In m'n buik had ik wel het geval wat blauwe plekken te hebben maar ook niet bijzonder pijnlijk. Verder voelde ik me wel behoorlijk duf en suf maar was niet misselijk. Het ontbijt werd dan ook met smaak en honger verorberd en de douche erna was heerlijk.
Om m'n collega's op de röntgen eventjes in te lichten kreeg ik toestemming om ff te gaan wandelen, op 't gemakje. ALdaar een keer of tien m'n verhaal moeten doen en een half uurtje later toch maar weer omhoog gegaan, ram kapot, vermoeid. Op bed gaan liggen en in korte tijd toch weer ingeslapen. Een uurtje of wat later weer eens een beetje wakker geworden en iets helderder maar het was nog niet super veel. Ondertussen had ik Dr. Bell wel al gesproken en die heeft me uitgelegd dat hij inderdaad niets had kunnen vinden maar dat m'n darmen wel aardig opgezet waren. Een darmonsteking kon hij niet uitsluiten en zou ook de bloed-uitslag verklaren. In ieder geval waren de buikklachten die ik maandag en dinsdag had niet meer aanwezig. Als het verder goed met me ging zou ik die dag nog naar huis mogen.
De dag verder doorgekomen met rondgapen, lezen, tv kijken en tante Antje kwam nog op bezoek. Ergens in de middag kreeg ik te horen dat ik tegen de avond naar huis kon en dus maar met Jellie geregeld dat zij me rond 7 uur zou komen oppikken. De uren omgekeken en uiteindelijk mocht ik dus toch gaan. Thuis gekomen het thuisfront maar laten zien dat ik nog leefde en bij Jellie thuis ook waarna ik gauw naar huis ben gebracht, douche heb genomen en 't bed in ben gedoken, rustig aan. Liggen op de buik ging niet maar toch vannacht een goede rust genoten en vanmorgen een stuk fitter opgestaan. Buigen en strekken van m'n buik gaat maar erg langzaam door pijnscheuten maar verder is het wel te doen. Een wandeling door 't dorp luktte ook maar wel op de helft van de normale snelheid en na een half uur kapot moe.
En nou zit ik dus op de bank dit stukje te typen. Dalijk maar eens kijken wat er op 't kijkkasje is en voor strx wat happen klaar maken. De eerste dagen maar ff kalm aan. Zo zie je maar hoe een wormvormig aanhangsel je leven toch drastisch in de war kan schoppen.
Tags: Oud / Import
