Vorig jaar rond deze tijd was m'n leventje misschien nog wel wat drukker als nou, alhoewel het minder hektisch was. De drukte ging toendertijd eigelijk maar over één ding: het OLS in Stramproy. Op dit moment is de maand juni, en zelfs al een deel van de rest van de zomer, gevuld (geweest) met veel uiteenlopende zaken. Toch is er eentje die weer hetzelfde is als vorig jaar: de (her)bouw van de schietapplicitie voor het OLS.
Het was zo'n drie jaar geleden, we schrijven zo iets januari 2004. Al een jaar thuis op de bank gezeten, solliciterend en zoekend naar werk in de ICT. Slechts een handje vol gesprekken in die branche gehad en die beroepsidioten van het CWI / UWV werden met de dag lastiger. Om toch wat in de toekomst te kunnen bereiken maar twee mogelijkheden bekeken: een eigen bedrijfje starten in de ICT sector en hopen dat er voldoende werk zou zijn of gewoon totaal iets anders zoeken. Een vacature in DDL bracht uitkomst: " gezocht mensen die opgeleid willen worden tot radiodiagnostisch laborant. Solliciteer in een van de ziekenhuizen en als je aangenomen wordt krijg je een opleiding van drie jaar op HBO niveau en ben je verzekerd van een baan na afloop." Een informatie dag in Sittard en enkele sollicitaties verder kwam ergens eind maart het bericht: aangenomen voor de opleiding via het Laurentius Ziekenhuis in Roermond. YES!
Mijn naam is Joeri, radiodiagnostisch laborant.
GESLAAGD!!!!
(meer volgt wel weer)
Luchtballonnen zijn ruig, heb ik altijd al gevonden. Alleen al het idee dat warme lucht, bij elkaar gehouden door een lapje stof, in staat is om een aantal mensen tot een paar honderd meter (en zelfs nog veel hoger) de lucht in te tillen is al waanzinnig. Daarbij nog het idee van totale vrijheid en toch volledig afhankelijk zijn van luchtstromingen en de wind als je daarboven hangt, het lijkt me super om eens mee te maken. Maar op dit moment vind ik opstijgende lucht maar lastig. Sterker nog, behoorlijk onprettig. Hoe dat komt? Alweer klaar voor een lesje anatomie en natuurkunde?? Lees dan maar weer verder.
Een doodgewone dinsdag, net bijgekomen van de nachtdienst en in de buik nog niet helemaal lekker maar gewoon werken en maar zien waar het eindigd. Dat was in elk geval afgelopen dinsdagochtend het geval. Waar het eindigde: op dit moment thuis op de bank, uitrustend. Hoe? Da's een aardig verhaaltje, waarin een wormvormig aanhangsel en ik de hoofdrol in spelen. Begint het al te dagen? Niet? Tsja, lees dan maar gewoon verder.
