Zaterdagavond, elf uur dus allang niet meer zo vroeg. Jellie moest een nachtdienst draaien en ik had geen zin om dr uit te gaan. Niets fatsoenlijks op tv, maar da's eigelijk normaal. Laptop op de salontafel en de foto's van m'n eerste Urban Exploration (wat heet) uitzoeken en bewerken. Langzaamaan ook aan 't denken om ermee te kappen, een douche te nemen en de bedstee op te zoeken. Maar dan opeens, in de schemer aan de deur naar de gang, die zoals gewoonlijk open staat, een snelle beweging. Nog net zag ik wat het was, een echt onverwachte gast…
Tom en Jerry
meteen na de beweging was hij weg, de gang in geschoten en daarna spoorloos verdwenen, maar ik had in die flits toch duidelijk gezien dat het een kleine muis was. Niet de meest gewenste persoon op zo'n zaterdagnacht dus maar eens kijken of ik 'm ergens kon terug vinden. Lichten overal aan, zaklamp erbij en zoeken in de gang, badkamer en 't compu-hol, maar helaas, niet te vinden. Ik was ervan overtuigd dat die kleine grijze omlaag was gerent en zich via een of ander holletje in veiligheid had weten te stellen. Dan nog maar ff op de bank zitten, drank opdrinken en douchen.
Maar helaas, Jerry, want zo heet hij ondertussen, liet zich een kleine tien minuten later weer zien. Stond eerst te kijken in de deuropening en trippelde toen rustig de kamer in. Toen hij in de gaten had dat ik 'm gezien had zette hij 'm op een lopen en dook onder een kast, zo eentje met een centimeter of twee speling eronder. Met de zaklamp kon ik 'm zien zitten met z'n kraaloogjes. Misschien was die van 't puntje van z'n snuit tot 't begin van z'n staart 3 cm lang, meer zal het echt niet geweest zijn. Die staart daarentegen was meer als eens zo lang. Rustig zat hij daar een beetje voor zich uit te kijken en te wachten tot ik eindelijk zou opzouten. Helaas had ik op dat moment een beter idee: ik wilde 'm vangen.
Maar da's makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe vang je een muisje zonder een muizeval en liefst ook nog zo snel mogelijk. Mijn geniale inval was om aan de ene kant van de kast zo'n grote big-shopper neer te leggen en dan aan de andere kant met een vliegemepper een beetje onder de kast poken zodat 't beestje de tas in zou rennen. Logica toch? Maar Jerry was een andere mening toegedaan, hij zat onder de kast en de vliegemepper was niet langer dan de helft van de breedte van die kast. Jerry zat op een paar cm van 't uiteinde van die mepper en bleef daar zitten. Ik hoorde 'm geloof ik breeduit lachen! Een langer stuk hout zou dan toch uitkomst moeten bieden en jawel hoor, Jerry ging aan 't lopen, eerst alleen onder de kast van 't ene end naar 't andere maar op 'n gegeven moment toch eronder uit en in de tas. Dat was het moment waarop ik wachtte, gauw op van m'n knieën, naar de andere kant van de kast en de tas optillen en kijken ….. maar Jerry zat niet in, maar onder die big-shopper en stoof dus gelijk weer terug van waar hij vandaan kwam: onder de kast dus.
Na nog een paar mislukte pogingen met de tas besloot ik de oude hamsterkooi te proberen, daar kon die niet onder komen en ik kon ook gelijk zien of die wel in de kooi zou zitten. met papier de resterende opening afgedicht en weer porren en jawel, Jerry rent in de kooi. Ik met m'n zaterdagavond snelheid van de grond, kooi rechtop en jawel, hij ZAT erin! Maar in z'n watervlugheid stoof hij tegen de tralies en sprong van een hoogte van 8 verdiepingen (voor zo'n muisje dan toch) omlaag en dook weer terug naar de vertrouwde plek: onder de kast.
Ondertussen was het twaalf uur voorbij en was m'n animo om 't beestje te vangen wel aardig gedaald maar met een laatste poging moest het er toch van komen: alles weer in gereedheid gebracht, kooi over de opening bijna geheel afgeplakt met papier, slechts twee cm over gehouden om 'm binnen te laten en weer onder de kast gaan porren. Helaas had de vermoeidheid bij mij blijkbaar al veel harder toegeslagen dan bij Jerry: hij zag de opening tussen de muur en de kooi die mij niet was opgevallen en besloot er helemaal van tussen te gaan. Ik zag 'm nog onder een andere kast verdwijnen maar een zoektocht daar leverde niets op.
Uiteindelijk m'n nederlaag maar erkent en Jerry met rust gelaten. De troep een beetje opgeruimd, kast terug op de plek gezet en toch nog eens rondgekeken, maar geen teken van 'm meer gezien. Vandaag nog eens bij daglicht rondgekeken en daarna alle deuren maar open gezet zodat Jerry, mocht hij zich nog ergens in de kamer verstopt hebben, eruit kon. Nou is de middag om, geen teken van leven van 'm gezien en eerlijk is eerlijk, ook al was hij een ongenode en niet te welkome gast, ik mis 'm wel een beetje. En ja, na m'n acties van gisteravond voel ik me best wel een beetje Tom.
Tags: Oud / Import
