Tsja, het viel me laatst een binnen, een korte beschouwing van het huidige technisch onderwijs. Men neme een kapotte fiets, een afstuderende student van een willekeurige Technische Universiteit, een scriptie schrijvende student van een HTS, een laatstejaars MTSer en eentje van de LTS die daar inmiddels al 5 jaar verblijft. Een blik op de oplossingen van elk van deze gasten om die fiets weer gangbaar te krijgen…
Allereerst komt die gast van de TU, loopt eens een rondje rond 't wrak en bekijkt alles aandachtig waarna hij besluit om een 5-jarige studie te gaan doen naar het feit dat die fiets kapot heeft kunnen gaan. De HTSer schudt z'n hoofd en maakt een rondje rond de fiets en komt dan tot de conclusie dat het zeer zinvol en verstandig is om een plan van aanpak te schrijven over hoe die fiets gemaakt zou kunnen worden.
De MTSer op zijn beurt kuiert eens rond, schopt er eens tegen en besluit gewoon de ketting erop te leggen en de fiets is zowaar weer gangbaar gemaakt. Tis geen schoonheid maar als stapfiets voldoet die ruimschoots.
En die LTSer dan? Tsja, die heeft 't zich allemaal ff staan bekijken met een buil shag op z'n lip, kijkt op z'n mobieltje hoe laat het is en besluit dat de schooldag al lang genoeg heeft geduurt. Hij jat de beste fiets uit de stalling en nokt af.
Conclusie van dit verhaal?
Tsja, geen idee, ik werk in een ziekenhuis volgens protocollen. Daar hoef je niet zo veel na te denken.
