Hemelvaartweekend, door en door nat in ons hele kikkerlandje maar toch ging het weekendje-uit van de gitmansjes niet naar drogere gebieden. Sterker nog: ze hadden een bungalow gereserveerd in de meest waterige provincie van Nederland. Juist ja: Zeeland. Maar goed, na een dagje code-kloppen aan de OLS-applicatie maakte mij die regen niet zo bijster veel uit en dus vrijdagmorgen m’n toko opgeruimd, weekendtas volgepropt met veel droge kleding, de automaat opgehaald, Hannes erin gezet en op naar Tegelen om [Jellie] op te halen. Vanaf daar ging het op naar de rest van de bende die al in de vroege middag waren vertrokken en tegen de tijd waarop wij vertrokken al binnen zaten in Heinkenszand.
Of dat nou nog Walcheren is, noord danwel zuid-beveland of een van de andere zeeuwse eilanden weet ik niet meer precies en eerlijk waar: het boeit mij ook geen ene meter. We konden er in twee uurtjes karren komen via eindhoven en Antwerpen, iets wat heel erg meeviel. Ginder raasde nog een lekkere na-storm met de nodige natheid over maar goed, vrijdagavond en het eten was goed, drank voldoende in voorraad bij en dus een gezellig ontspannen avondje.
Ow, wie aanwezig waren? Zoals genoemd heb ik Jellie dus opgehaald en ook de ouweluitjes van Gitmans waren daar. Co had Royke thuis gelaten en Kim (B. van Dennis R dus) meegesleept. Kortom 6 stuks van het menselijk ras bij elkaar en tsja, het was gewoon ontspannen gezellig.
Na een goede nachtrust *ahum, kan niemand die k#t lantaarnpaal uitzetten* zaterdagmorgen weer opgestaan, gezond ontbijtje, met Theo naar de super voor de boodschappen en dan gauw door naar Middelburg en/of Vlissingen. Althans, dat was de planning. Die ging uiteraard weer heerlijk de mist in: om bij de super te komen moesten we een halve overlevingstocht uitvoeren. Het was feest in het dorp en dat was reden om de hoofdstraat, en daarmee het hele gat, af te sluiten zodat de lokale ondernemers hun prullaria in de regen tentoon konden stellen.
Maar goed, ons bin zuunig op geografische kennis en we vonden toch wel een weggetje om de boodschappen te bemachtigen en zo op ‘t end van de ochtend weer terug te komen in “Het hof van Zeeland”, het park waar de bungalow stond. Voor geinterresseerden: wij hadden nummertje 114 aldaar.
Daarna ging het naar de hoofdstad van Zeeland: voor de mavo’ers: da’s dus Middelburg. Provincie stadje zoals er in ons landje tientallen te vinden zijn, winkelstraatjes met de bekende winkels (Free Record, Hema, H&M, Bakker B etc), pleintjes met daarop rommelmarkt en eromheen eet en drink gelegenheden. Kortom: niets nieuws onder de zon en regen, maar wel gezellig om een paar uur rond te gapen en wat te drinken.
Toen eindelijk iedereen bij de auto’s terug was (mannelijke intuitie bracht uiteraard Theo en mij als eerste daar terwijl een tweetal dames aankwam met de smoes “de brug stond open” en de jongste twee belden met de mededeling dat ze aan de andere kant van de stad stonden, beetje de weg kwijt) ging het door de regen op naar Vlissingen met het idee om daar in een strandtent wat te drinken en een strandwandeling te maken. We waren niet de enigen die dat wilden met het gevolg: geen parkeerplek te vinden daar. Na een half uurtje sightseeing besloten we door te karten naar Domburg om daar hetzelfde te doen. In de inmiddels stromende regen een parkeerplek EN strandtent gevonden en dus de autosleutels maar afgegeven aan een tweetal andere chauffeurs zodat er wat Affligem genuttigd kon worden. Met uitzicht op de flink schuimende golven, een zooitje idiote engelsen in blote pens in de zee, friet en zand op de strandtentvloer en een hoop lol was het toch best aardig vertoeven. Na wat overleg werd wijselijk besloten niet in die tent te bikken maar het restaurant bij het park uit te proberen. Dus gauw nog een strandreportage van [Jellie] geknipt (met de wind op de rug, Jellie met twee handen een fleurige plu vast proberen te houden en daarbij de regen zoveel mogenlijk negeren) en op naar de tijdelijke thuishaven.
Daar aangekomen omgekleed, beetje bijgekomen want de kok had pas tegen half acht tijd om ons iets op tafel te zetten. Geen probleem voor ons, zelfs niet toen we om kwart voor acht aan kwamen en nog ff in de bar mochten plaatsnemen. Ook geen probleem dat we pas om acht uur een tafel kregen en konden bestellen. Nog altijd niet toen om negen uur de soep gebracht werd en een half uur later ook het hoofdmenu (althans: het hoofdmenu in vaste vorm) op tafel kwam. Zelfs niet dat de spare-ribs niet echt super van kwaliteit waren en de varkenshaas niet volledig gaar was. Nee, dit zestal liet het zich toch goed smaken in gezellige ambiance, nuttigde wat alcohol erbij en betaalde die 130 euri dan ook zonder morren, een voorbeeld voor andere mensen in het restaurantje. Maja, wij zijn dan ook vakantiegangers die komen om plezier te maken en niet om te zeiken.
Enfin, de zaterdagavond vloog om, nachtje pitten en zondags weer fit op voor een verse dag daar aan de kust. Theo en Mary-Anne bleven met het vee thuis. De meiden wilden wel/niet/wel/niet/misschien/weten we nog niet/toch niet mee naar Neeltje Jans en dus gingen Jellie en ikke er maar met tweetjes op aan. De opel in, een beetje zoeken naar de goede weg en een drie kwartiertjes later reden we over een helft van de oosterschelde kering en vonden het info-centrum van de Delta-werken, neerlands trots met bijna wereld-wonder-status. Op het oude werkeiland is een informatie-centrum met daarbij een compleet waterpark aangelegd. Je vindt er informatie over de watersnoodramp uit 1953, de aanleiding voor de bouw van alle waterkeringen in het schelde-gebied. Verder veel informatie en materiaal over de bouw van de ooster- en wester-scheldekering. Buiten is op het terrein nog het nodige te vinden: je kunt er storm trotseren in de orkaanmachine, het een en ander over walvissen bekijken, het voeren van een viertal zeehonden bijwonen, een uurtje op een boot rondvaren over de oosterschelde (aanrader!!) en in de eerste pijler van de dam lopen en zo het binnenste van de oosterscheldekering met eigen ogen aanschouwen. Toen wij er waren waren een deel zand-kunstenaars al een heel eind gevorderd met de bouw van de jaarlijkse zandsculpturen, ook wel aardig om te zien. Voor wie ze wil bekijken: van juni tot eind augustus staan de zandhopen er nog.
Na een uurtje of vier te hebben rondgekuierd besloten we dat we genoeg hadden gezien van het delta-gebeuren en na het happen van een ijsje op een pier reden we terug naar Heinkenszand om daar aan een welverdiende pint te beginnen.
In des avond was de eigenaar van deze weblog (of zoiets) chef-kok van het hoofdmenu en dus werd er een berg pasta klaargemaakt. Helaas zonder knoflook dus niemand heeft die avond veel uit z’n bakkes gestonken. De avond werd nog voortgezet met wat hapjes en de nodige drank en zo sliep iedereen weer goed die nacht.
Maandagsmorgens was het dan weer tijd om de boel op te breken, alles mee te nemen en het nodige te vergeten, inladen en afnokken. Nog ff gezellig gezamelijk een van der valkje aandoen, capucino en broodje happen en vol gas terug naar Stramproy.
Einde van het lange (naja) weekendje en ook van deze bijdrage alweer. Sorry dat het weer lang is geworden en jullie de baas weer flink wat tijd hebben moeten aftroggelen om dit te lezen. Voor wie dit geen probleem vindt kan hier in het foto album nog wat plaatjes vinden en nog een uurtje doorgaan. De rest, tot de volgende keer maar weer.
Tags: middelburg, vlissingen, zeeland
