Of we nog in Italie zitten vragen ze me ondertussen wel erg vaak. Helaas al een tijdje niet meer. Terug van een leuke vakantie maar met te weinig tijd om veel bij te typen. Nou er toch maar eventjes verandering in brengen.
We waren dus vanuit Mayerhofen (Austria) naar Andora (Italia) gekart en daar aangekomen in een park wat de eerste 24 uur wel iets weg had van een Frankenstein onderkomen. Ver van de zee, tussen de begroeing tegen een heuvel, kapotte lampen en tegels, mieren plaag en geen heet water. Een restaurant ontbrak niet in het park, maar wel openingstijden… Italia 2005… een grote ramp !????
Welnee, het viel uiteindelijk best wel mee. Zondagavond maar een alternatief restaurantje gezocht, met de auto van de berg af gekart en gewoon doorgereden tot we ergens in een klein dorpje zaten waar we een bordje Ristaurante zagen en een parkeerplek er tegenover. Tafeltje voor twee, pasta vooraf (half opgegeten en het gevoel alsof er beton in de maag was gestort) en een heerlijk hoofdgerecht (verse visjes van de grill!) gehapt. Vanwege een kwartiertje noodweer maar een espresso besteld (vloeibare teer) en een stroomuitval romantisch doorgebracht. Na betalen (euhm, 70 euri, maar wel nog een halve fles wijn mee naar huis!) weer terug de berg op.
Maandag begon het beter te worden: het weer was heerlijk, heet zonnetje, beetje boodschappen gedaan onder aan de berg zodat we 's avonds zelf wat te happen konden maken. We zaten tenslotte in een bungalow. 's middags zwemkleding aan en het zwembad in. Een mooi stukje zwemwater, compleet met duikplank en een twee meter diep gedeelte. Verder rondom voorzien van voldoende ligstoelen en dus gauw wat kleur gekregen.
Dinsdag niet te laat opgestaan en het autotje in om een drie-landen-tocht te maken: langs de middellandse zee Frankrijk in (ligt op een 50 km afstand) en langs San Remo naar Monaco. Naja, een echt land is het dan wel niet maar een zelfstandige stad-staat wel. Voor mij enkel bekend van de F1 en sterke verhalen. De auto kwijt geraakt op een parkeerplek onder de paleistuinen en vanaf daar eerst het paleis bezichtigd (inclusief rondleiding in het paleis). Wel de moeite waard en nuttig om een indruk te krijgen van de historie van Monaco. Daarna naar beneden gelopen, langs de wereldberoemde jachthaven en door de tunnel waar ze normaal doorheen janken met die F1 racewagens. Omhoog naar het casino om ons daar te vergapen aan het kapitaal aan auto's. Allemaal prachtig.
Later weer terug naar boven gelopen, nog wat rondgehangen in een van de kleine parkjes en gaan happen in een van de kleine steegjes van de oude stad. Gezellig, gemoedelijk, reumoerig, lekker weer, veel toeristen en een zeer trots volk: achter een raam van bijna elk huis een foto van de huidige prins Albert. In het begin van de avond weer terug gereden en mezelf de belofte gedaan om er ooit weer terug te komen, als ik weer in de buurt ben (of een zeewaardig jacht heb).
Woensdag weer aan het zwembad gelegen, uitgerust en niet te veel gedaan. Donderdag nog eens een eindje gaan rondkarren in de regio. Bedoeling was iets van de oude zee-steden te gaan bekijken maar vanwege de drukte (met name in Albenga) konden we nergens een parkeerplek vinden. Doorgereden en in Villanova d'Albenga terecht gekomen. Daar was het een stuk rustieker, een oud vestingstadje waarvan de stadmuren nog altijd grotendeels in takt zijn. Binnen de muren vind je vele kleine steegjes met boogjes erboven die verbindingen vormen tussen de bovenverdiepingen van huizen.
Ook nog in Arnasco geweest, alwaar een olijfolie museum zou liggen. Na een tijdje zoeken hebben we dat ook gevonden maar het was totaal niet de moeite waard: een verzameling oud schroot (oude werktuigen) en een bezichtiging van de moderne middelen om olijven tot olie ter verwerken. In minder dan tien minuten stonden we weer buiten (en achter ons ging de deur weer op slot. Meer toeristen verwachtten ze die week blijkbaar niet meer). Ach ja, al met al nog wat leuke kilometers gemaakt en een aardig stuk van de omgeving gezien. Gauw afspoelen met een duik in het zwembad!
Vrijdag, de laatste dag, alles alvast ingepakt en nog maar eens naar Andora zelf. Ik had nog een bordje gezien met Castello erop en we besloten eens in die richting te rijden. We kwamen uit bij een heuze ruine van een oud kasteel waarvan al grote delen waren opgeknapt en weer bewoond werden. Er was ook een restaurant / bar (die op dat moment uiteraard gesloten was). Verder een oude muur die voorzien was van een paar honderd plaketten met uitspraken van vele bekende personen zoals Ghandi, Martin Luther King, Shakespear, William Blake en Quasimodo. Op zich wel aardig om te zien dat deze stukken oud steen, voorzien van menig predikaat van de (lokale) VVV, zo eenzaam en onbezocht erbij lag. Eindelijk een stukje voor toeristen gevonden en dan blijkt er geen hond naar toe te komen, wel geinig eigenlijk.
Maar goed, weer verder gereden en een heerlijke panini in de haven gegeten en een leuk bootje uitgezocht (helaas was de eigenaar niet aanwezig zodat we geen bod hebben kunnen uitbrengen). Nog eens langs de korte boulevaart gekuierd en op de pier naar de zee zitten kijken.
's Avonds de auto klaar gemaakt voor de terugreis en zaterdagmorgen op tijd op om naar het noorden te rijden. Helaas werkten ze bij de receptie niet zo mee: die ging pas om acht uur open. Bij "oma" daar maar gauw de borg terug gehaald en toen over 500 km Italiaanse autobahn richting de Brennerpas. Een 50 km voordat we daar aankwamen begon de ellende: vies vettig rotweer in de Alpen, laaghangende bewolking, regen, mist, nevel. Kortom: allemaal zooi die het rijden een stuk lastiger maakt. De 300 km die volgden legden we in evenveel tijd af als de 500 ervoor. Toch goed aangekomen in M�nchen waar we na de nodige zoektocht ons overnachtingshotel vonden. Extreme luxe, zeker na de bungalow in italia. Voor het bikken maar Unterhaching in en een lokale stube binnen gestapt. Goed gegeten en twee halve liters de nek in (de Oktober festen waren net begonnen) en gelachen om de prijs die we moesten betalen (28 euri voor 2 man goed volgevreten!!). Een goede nachtrust verder, tijd voor het (uitgebreide en stevige) ontbijt en toen weer afnokken, verder noordwaarts. Het weer was compleet omgeslagen en tot thuis was het mooi droog en best zonnig. Helaas is dat niet zo fijn als je na nog geen 200 km ruim 2 uur stil in de file staat. Stomme kluppels die het nodig vonden tegen elkaar op te botsen net voor een wegversmalling, dat schiet nooit op. Toen we dat eindelijk voorbij waren kon het gas er toch goed op en reden we vlot door, Nurnberg, Frankfuhrt, K�ln en Aaaaaaaaaaaaa… shit, weer file, nog 30 km tot de grens (Aachen) en weer vonden ze het nodig om de driebaans weg af te sluiten en slechts 1 rijstrook beschikbaar te houden. Logica? Ik snap het niet hoor!
Ma goed, terug op de nederlandse bodem al gelijk weer ervargen hoe lomp hier mensen kunnen rijden: als ik niet harder rijdt als 100 op de linker rijstrook komt dat gewoon omdat er voor me iemand ligt te sukkelen en hoef je echt niet in m'n uitlaat te kruipen! Sukkel! Kortom, nog wat stressen op de laatste km en blij dat we thuis uit konden stappen, de ouweluitjes en zusjes met aanhang weer ff gedag gezegd, kedootjes uitgedeelt en 's nachts, na wat wijn, weer eens het eigen bedje in.
Home sweet home, al zou ik aan een schuitje in Monaco ook snel kunnen wennen…
Owja, we hebben ook foto's gemaakt. Loer maar hier in het foto album. Take your time!
Tags: italie, mayerhofen, monaco, oostenrijk, vakantie
