jaja, we zijn weer veilig en wel terug gekomen in ons kouwe kikkerlandje. Naja, koud, niet echt! Maar toch nog een verschil met ginder op Gran Canaria. Zondag heb ik voor ‘t laatst hier wat bijgetikt dus ff m’n geheugen omdraaien en zien wat we sinds die tijd nog hebben uitgevreten.
We zaten toen dus nog in Playa del Ingles en moesten op maandag morgen ons autotje inleveren. Afspraak was dat de verhuurmaatschappij dat ding netjes kwam ophalen aan de receptie van Parque Romantico waar wij dus onze vakantie doorbrachten. We waren om 5 voor 10 in de vroege morgen daar dus ruim op tijd. Een kwartiertje later nog altijd niemand van ‘t verhuurbedrijf, maar omdat we zelf ook een Royer kwarteerke kennen nog geen paniek. Maar toen weer een kwartier later nog niemand daar was hebben we Shari (onze reisleidster ter plekke) laten bellen met het verhuurbedrijf. En daar bleek de reactie te zijn “ow, die komen ze vandaag nog niet halen. Laat de sleutels maar achter bij de receptie dan komt ‘t in orde”. Mooie zooi dus! Zit je daarop een half uur te wachten! Ma goed, sleutels afgegeven en de boel maar zo gelaten. Bleek dat de auto er dinsdagavond nog altijd stond…
Dinsdag, onze laatste dag op ‘t eiland, moesten we er vroeg uit. We hadden ons nl. opgegeven voor een Camel Safari. En nou (voor de dombo’s) bedoelen ze daar niet mee dat je zoveel mogelijk moet roken maar je mag 2x een half uur in een mandje aan een kameel hangen. Nou hebben kamelen doorgaans 2 bulten en die van ons maar 1 dus het was eigelijk een drommedaris safari, maar dat mocht de pret niet drukken.
We werden netjes op tijd bij ‘t Riu Palace (machtig mooi hotel in Playa!) opgehaald en na een half uur in de bus hangen kwamen we bij de kamelefarm aan. Daar een welkoms drankje (hete thee) en toen opstijgen maar: elk aan 1 kant van de bult en dan komt dat beest opeens rechtop, je valt zo uit je stoeltje als je je niet goed vastpakt! Ma goed, een half uur gaat ‘t bergaf met een hele rij van die beestjes achter elkaar waarbij ze zo dicht op elkaar staan dat je vaak genoeg de heerlijke mondspoeling van de drommeldaris achter je kunt ruiken.
Beneden aangekomen kregen we (hoe kan ‘t ook anders) sangria of iets fris. Verder was er een halve haan met kerrie salade en brood voorzien zodat we niet hongerig naar boven terug hoefden. Nadat Mosquito (de mannelijke drommedaris) van alle dames te drinken had gekregen en ze hier ook allemaal netjes voor had bedankt met een kus stegen we weer op en ging ‘t omhoog. Dat gaat toch wel handiger dan omlaag! Boven aangekomen ff bijkomen en dan alles weer in de bus om teruggebracht te worden naar de plaats waar je opgehaald bent.
Daar in Playa bleek het ondertussen echt bloedje heet geworden: ruim 35 graden en daarmee de heetste dag van ons verblijf. Wat doe je dan? Gewoon in het zwembad liggen en af en toe eruit komen om een halve liter bier te drinken. ‘s avonds nog ons laatste avondmaal genuttigd in het park hotel en niet te laat ons bed opgezocht want we moesten de volgende morgen NOG vroeger op: half 5 in de morgen!
Na de sleutel ingeleverd te hebben nog een bak straffe koffie gekregen van de diensdoende receptionist. Die hadden we nog niet op toen de bus er al aankwam, koffers inladen en instappen op weg naar het vliegveld en dus helaas op weg naar huis. Lange wachtrij voor de incheckbalie die nog wat verlengd werd (want je hebt altijd aso’s die menen voor te moeten kruipen) maar uiteindelijk waren we onze koffers kwijt (samen 46 kilo!!!) en konden we zonder problemen de douane door. Eindelijk tijd om te ontbijten en na nog ff wachten konden we aan boord van de airbus 320 van Iberworld. Op de heenvlucht waren we direct van Beek naar Las Palmas gevlogen maar de terugvlucht ging via Rotterdam. Daar landen we netjes optijd maar we mochten niet van boord. Vanaf de trap mocht ik wel ff wat foto’s maken en wat frissere lucht happe. Na nog wat oneenigheid tussen de stewardessen (tsja, die zijn blont en kunnen dus nie altijd evengoed tellen!!) gingen we toch weer de lucht in om na 20 minuutjes weer te dalen en te landen op Mestreech Aachen Airport. Daar stonden mam en Laura al te zwaaien op het platform maar wij moesten eerst nog ff onze koffers van de band pakken. Gelukkig is zo’n vliegtuigje niet zo groot en duurde het niet lang voor we die ook hadden en zo konden we dus weer volledig huiswaards en was deze vakantie (helaas helaas) ten einde.
Na terugkomst natuurlijk veel bij moeten babbelen, m’n digicam leeggetrokken en de foto’s aan ‘t uitspitten (het waren er meer dan 450! Dus ik moet nog ff een selectie maken en dan komen er hier op de site wel een paar te staan!). Gisteren een begin gemaakt met het capturen van de video en die vandaag aan ‘t “redirigeren” wat nou, vrijdagavond, bijna volledig klaar is. Nou de boel nog renderen en op video en DVD zetten zodat we weer wat meer te showen hebben.
ma goed, genoeg nou weer, tijd voor een bad!
grietz,
Joeri.
Tags: Oud / Import
